Δυόμισι χρόνια μετά την κακοκαιρία "Daniel" τίποτα δεν έχει αλλάξει στον σταθμό του Βόλου.
Τηλεγραφόξυλο με υποέκθεση.
Η παλιά βιομηχανία «Γκλαβάνη» βρίσκεται δίπλα από το μηχανοστάσιο του Βόλου. Φαινομενικά η φωτογραφία αυτή είναι άσχετη με τον σιδηρόδρομο, όμως η συγκεκριμένη βιομηχανία αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της κάποτε στενής σχέσης ελληνικής βιομηχανίας και σιδηροδρόμου. Όλα τα παραπάνω θα εξεταστούν διά εγγράφων, τα οποία ευελπιστώ να καταφέρω να ξεκινήσω να αναρτώ πριν το τέλος του καλοκαιριού.
Πλην της αίθουσας αναμονής, ο σταθμός του Βόλου παραμένει κλειστός ήδη πριν την θεομηνία.
Η αποβάθρα είναι έρημη.
Πολύ φοβάμαι ότι η εικόνα αυτή δεν θα διαφοροποιηθεί ιδιαίτερα μετά την παράδοση της ανακαινισμένης γραμμής, ειδικά όταν ο χρόνος ταξιδιού θα υπερβαίνει τους χρόνους πριν την ανακαίνιση της.
Η Πελοπόννησος αποτέλεσε ένα εξαιρετικό μάθημα, όχι για την αποφυγή παρομοίων λαθών στο μέλλον, αλλά για σκόπιμη επανάληψη και τελειοποίηση τους από τους εργολάβους, τους διαχειριστές των σιδηροδρομικών γραμμών και τις εταιρείες εκμετάλλευσης αυτών.
Πριν 20 χρόνια η εικόνα αυτή δεν νοείτο ούτε ως κακό αστείο. Πριν 10 χρόνια ήταν η μίζερη, όμως παροδική, πραγματικότητα κατά τις μεσημεριανές ώρες όταν δεν υπήρχε κανένα δρομολόγιο μεταξύ Λάρισας και Βόλου. Σήμερα είναι απλώς η μίζερη πραγματικότητα χωρίς να είναι σαφές πότε και αν πρόκειται να αλλάξει.
Κτήριο μουσείο.
Η υποέκθεση δεν βελτιώνει την εικόνα.
Χρόνος πανδαμάτωρ.
Τα σκυλιά κοιμούνται σε παράταξη μπροστά από το Μηχανοστάσιο, εντός του οποίου και εντοπίζεται η μόνη κίνηση στον ευρύτερο χώρο του σταθμού.
Ψυχή...
Πέρασα τα επόμενα 10 λεπτά στην ησυχία της αποβάθρας.
Γιατί όλες οι φυσικές καταστροφές που έπληξαν την Θεσσαλία φέρουν ονόματα προφητών;
Επίσκεψη στον περιβάλλοντα χώρο και στις ατμάμαξες του σταθμού...
Απέραντη έκταση με αντίστοιχα απέραντη εγκατάλειψη.
Η γραμμή λιμένος παραμένει ορατή σε όλο της το μήκος, σε αντίθεση με την γραμμή του Πηλίου, η οποία έχει καλυφθεί με μπόλικους τόνους ασφάλτου εντός της πόλης του Βόλου μέχρι και το πάρκο του Αγίου Κωνσταντίνου.
Πόλη με 4 διαφορετικά εύρη γραμμών. Μαντέψτε πόσα λειτουργούν.
Η γέφυρα του ποταμού Κραυσίδωνα ήταν η πρώτη αμέσως μετά τον σταθμό. Μετά τις πλημμύρες η γέφυρα αποκαθηλώθηκε και το ένα από τα μεταλλικά ζευκτά της έχει μεταφερθεί στον προαύλιο χώρο του σταθμού.
Κάτω από την λάσπη βρίσκονται οι γραμμές.
Αν και έχω καταλάβει περί τίνος οχήματος πρόκειται, θα το ελέγξω λεπτομερέστερα φεύγοντας.
Οι ατμάμαξες των Σιδηροδρόμων Θεσσαλίας σε παράταξη έξι χρόνια μετά την τελευταία μου επίσκεψη εδώ. Ειλικρινά, τι περίμενα ότι μπορεί να έχει αλλάξει προς το καλύτερο;
Ευτυχώς έχω κάνει αντιτετανικό εμβόλιο.
Δεδομένου ότι έχω καλύψει ξανά τις συγκεκριμένες ατμάμαξες, σήμερα λέω να επικεντρωθώ σε λεπτομέρειες που μου είχαν διαφύγει στις προηγούμενες επισκέψεις μου.
Ενταύθα ουδέν ανυψούται, παρά μόνον καθηλούται εις ακινησίαν αιώνιον και ατιμωτικήν.
Πολλά κιλά.
Και στις τρεις ατμάμαξες κατασκευής Jung ακόμα διακρίνονται οι πινακίδες του κατασκευαστή. Ενδεικτικά, στην φωτογραφία η πινακίδα της ατμάμαξας υπ' αριθμόν 40 με την πενταψήφια εργοστασιακή αρίθμηση που είχε λάβει. Ο αριθμός 14 αναφέρεται στις ατμόσφαιρες πίεσης του λέβητα.
Κάποιος επισκέπτης πριν από εμένα καθάρισε πρόχειρα τις ενδείξεις.
Το λογότυπο του ΟΣΕ επιβιώνει ακόμα.
Πινακίδες τελευταίας γενικής επισκευής και μέγιστης ταχύτητας. Οριακά αναγνώσιμη παραμένει η επιγραφή «ΠΑΡΑΛΑΒΗ: 1-1-1957».
« Gebr. Dickertmann Hebezeugfabrik, Bielefeld».
Θυρίδα στο πλάι της υπ' αριθμόν 30 ατμάμαξας, κατασκευής Krupp. Τέτοιου είδους θυρίδες συναντώνται συχνά σε ατμάμαξες που φέρουν μηχανισμό οδόντωσης, αν και οι συγκεκριμένες ατμάμαξες ποτέ δεν είχαν τέτοιο μηχανισμό.
Στην σάλα μηχανοδήγησης της «34».
«Φυσητήρ».
«Μοχλός εξαγωγής».
Δύσκολα μπορώ να φανταστώ σενάριο στο οποίο το αμάξωμα της 1058 δύναται να επιβιώσει.
Ελβετικά μανόμετρα.
SLM Winterthur υπ' αριθμόν 203.
Άποψη από τα χειριστήρια.
Από την Tubize υπ' αριθμόν 21 έχουν αφαιρεθεί όλες οι πινακίδες.
Το κυκλικό αποτύπωμα παραπέμπει ευθέως στην πινακίδα των Σιδηροδρόμων Θεσσαλίας.
Από τον θάλαμο μηχανοδήγησης έχουν αφαιρεθεί τα πάντα...
Στον λέβητα της Maffei υπ' αριθμόν 27 διακρίνονται τα ανάγλυφα αρχικά Σ.Α.Β. Η σημασία τους παραμένει άγνωστη.
Χειροτροχοπέδη.
Στο εσωτερικό της δρεζίνας Δ 44. Σε σχέση με το 2020 εδώ έχει επέλθει πλήρης καταστροφή.
Εκπλήσσομαι που ο ηλεκτρικός πίνακας παραμένει στην θέση του.
Ο έλεγχος έχει χαθεί προ πολλού...
Η οροφή έχει καταρρεύσει πάνω στην τροχοπέδη.
Πλήρης διάλυση.
Σε πλήρη παράταξη. Όπως έγραψα και παραπάνω, έχω ασχοληθεί ξανά με τις ατμάμαξες του Βόλου το 2020 (
δείτε εδώ την σχετική ανάρτηση). Θα ακολουθήσει μια σύντομη επανάληψη ορισμένων αταμαμαξών, της αρίθμησης τους και του έτους κατασκευής τους καθώς προχωρώ προς την έξοδο.
Maffei, υπ' αριθμόν 27, έτος κατασκευής το 1912.
Tubize, υπ' αριθμόν 21, έτος κατασκευής: 1908.
Tubize, υπ' αριθμόν 20, έτος κατασκευής: 1908.
SLM Winterthur, υπ' αριθμόν 203, έτος κατασκευής: 1912.
Εδώ να σημείωσω ότι όλες οι ατμάμαξες κατασκευής της ελβετικής SLW Winterthur των Σιδηροδρόμων Θεσσαλίας είναι πραγματικά διαμάντια, τα οποία κατέληξαν στον βούρκο. Τόσο η προηγούμενη προϋπηρεσία τους στην Ελβετία, όσο και το γεγονός ότι έφεραν σύστημα οδόντωσης, καθώς και η κομψότητα του σχεδιασμού τους τις καθιστούν ακόμα και σήμερα μοναδικές.
Σιδηροδρομικός βούρκος.
Παιχνίδια με τα σύννεφα.
Στην Ελλάδα δεν έχει σημασία το λογότυπο. Είτε μιλάμε για τους ΣΘ, είτε για τους ΣΠΑΠ, είτε για τους ΣΕΚ, είτε για τον ΟΣΕ η μοίρα είναι κοινή: όλα στα σκουπίδια.
Ναι, καλά το κατάλαβα κατά την είσοδο μου. Πρόκειται για τον «μυρμηγκοφάγο», κοινώς για μια από τις δύο δρεζίνες συντήρησης της γραμμής του Πηλίου.
Η περιήγηση συνεχίζεται δίπλα, στο ξύλινο βαγόνι που λειτουργούσε ως συνεργείο γραμμής.
Κρίμα να πηγαίνουν αναξιοποίητα τόσα καυσόξυλα.
Ο ορισμός του ευάερου και ευηλίου.
Στις μόρτες του Βόλου.
Το βαγόνι - ή μάλλον ό,τι έχει απομείνει από αυτό - έφερε περίεργη διαμόρφωση τόσο εσωτερικά, όσο και εξωτερικά λόγω της χρήσης του.
Ακόμα και μπάνιο με ντουζιέρα!
Άλλο ένα κρίμα.
Αναχώρηση και επάνοδος την επόμενη ημέρα στα πέριξ.
22/03/2026:
Οι κατεστραμμένες δρεζίνες από την κακοκαιρία Daniel έχουν συμπτυχθεί στην έξοδο του σταθμού, δίπλα από τον αναστηλωμένο τοίχο που τις καταπλάκωσε τον Σεπτέμβριο του 2023.
Σε μια άκρη των εγκαταστάσεων του Μηχανοστασίου εντοπίζω μεταξύ άλλων την δρεζίνα ΜΒ 363, κατασκευής Wickham.
Αυτά προς το παρόν. Αναμένεται να επανέλθω σύντομα.
***
Παρατήρηση της τελευταίας στιγμής: Το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα που διανύουμε η επισκεψιμότητα στο blog έχει αυξηθεί αλματωδώς και το ένα ρεκόρ διαδέχεται το άλλο. Κοντεύοντας λοιπόν και το ορόσημο των 100.000 προβολών, αφενός θέλω να ευχαριστήσω τους αναγνώστες για τον χρόνο που αφιερώνουν κοιτώντας τις φωτογραφίες και διαβάζοντας τα κείμενα και αφετέρου να ανακοινώσω ότι θα προσπαθήσω μέχρι τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου να ξεκινήσω ένα παράλληλο project αφιερωμένο σε μια άλλη πτυχή της ιστορίας των ελληνικών σιδηροδρόμων, η οποία θα αφορά κατά αποκλειστικότητα έγγραφα και κείμενα. Δεν θα επεκταθώ παραπάνω. Όπως προείπα, ευελπιστώ η η ανακοίνωση να λάβει σάρκα και οστά πολύ σύντομα.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
*Οι φωτογραφίες έχουν ληφθεί στις 21 και 22/03/2026
