Στον σταθμό των Δερβενακίων δεν έχει ξεκινήσει ακόμα να βρέχει.
Οι γραμμές προς τις Μυκήνες είναι ακριβώς όπως θα περίμενε να είναι κανείς μετά από 15 ολόκληρα χρόνια αναστολής τακτικής κυκλοφορίας.
Το κλειδί παραμένει λειτουργικό, αλλά ποιο το νόημα;
Ανάμεσα στις γραμμές έχει αρχίσει να αναπτύσσεται ένα μικρό δάσος.
Το ίδιο και στο ακάλυπτο μέρος της αποβάθρας.
Εντός. Η έκδοση των εισιτηρίων αποτελεί πλέον μακρινή ανάμνηση.
Σταθμός κάποτε επανδρωμένος.
Όπου φεύγουν οι επιβάτες, την θέση τους παίρνουν οι σύριγγες.
Ποιοτικός ύπνος.
Προσθέτω μια ακόμα έρημη αποβάθρα στην τεράστια συλλογή μου...
Ούτε μισό ευρώ!
Παρά την γενικότερη εγκατάλειψη, η επιγραφή στον τοίχο της αποβάθρας διατηρείται ακέραια. Το ίδιο και η μονάδα του κλιματιστικού, γεγονός το οποίο μου προκαλεί μεγάλη εντύπωση. Άραγε δεν κατάφεραν ή δεν άξιζε να το κλέψουν;
Στο διπλανό βοηθητικό κτήριο βρίσκονται εκατοντάδες άδειες σακούλες, που περιείχαν μάλλον υλικά θερμοσυγκόλλησης των σιδηροτροχιών. Με άλλα λόγια, πάλι κοιτάμε πεταμένα λεφτά.
Μέχρι στιγμής τουλάχιστον, το στοίχημα της επαναλειτουργίας του σιδηροδρόμου στην Πελοπόννησο δίνει πολύ υψηλή απόδοση, καθώς θεωρείται μάλλον απίθανο.
Κοιτώντας προς Κόρινθο. Λίγα μέτρα παρακάτω βρίσκονται τα υπολείμματα του λατομείου της Νεμέας και της γραμμής του, όμως πάντα κάτι αφήνω για την επόμενη φορά...
Συγκρότημα Νεμέας - Δερβενακίων.
Ένδοξο παρελθόν, τρισάθλιο παρόν, άγνωστο μέλλον.
Η άνοιξη δεν αργεί. Δεν μιλάω για την σιδηροδρομική σαφώς...
Γραμμή διευθετημένη στην ευθεία.
Ας προχωρήσουμε στον σταθμό των Μυκηνών λοιπόν.
Οι περισσότερες αλλαγές τροχιάς συμπεριελήφθησαν στην περίφημη ανακαίνιση. Το αν ποτέ χρησιμοποιήθηκαν και αν ναι, για πόσο, ουδόλως πρέπει να μας απασχολεί, εφόσον ο εργολάβος πληρώθηκε. Στο κάτω κάτω αυτό είναι που έχει την σημασία σε όλα τα δημόσια έργα στην Ελλάδα. Τα υπόλοιπα είναι επουσιώδεις λεπτομέρειες.
Είσοδος Σ.Σ. Μυκηνών.
Μυκήνες υπό βαριά συννεφιά.
Το ψιλόβροχο αρχίζει σχεδόν ταυτόχρονα με την άφιξη μου στον σταθμό.
Αίθουσα αναμονής ανοικτή.
Στο εσωτερικό βρίσκω μπόλικη ξυλεία. Πόσους χειμώνες ακόμα λέτε να αντέξει;
Το εσωτερικό WC του σταθμού.
Μέρος της γραφικής ύλης του σταθμού έχει μετατραπεί σε οριγκάμι και κρέμεται από τα στραπατσαρισμένα φώτα της οροφής του.
Η σιδηροδρομική πολιτική του 2010 για την Πελοπόννησο ήταν μια: « ρίξτε αλάτι στην γη όπου περνάει το καταραμένο αυτό μέσο».
Και ναι, πέτυχε πλήρως τον σκοπό της!
Μοναχικό Ζ14 στην μόρτα των Μυκηνών.
Με ελάχιστα χιλιόμετρα στην πλάτη.
Αυτού του είδους τα οικήματα είχαν ευρύτατο φάσμα χρήσεων: από απλά φυλάκια όπως στην παλιά γέφυρα του Ισθμού, μέχρι οικήματα κλειδούχου όπως εδώ, έως και ολόκληροι σταθμοί, όπως στην Κινέτα.
Ο δρόμος προς το Κουτσοπόδι και το Άργος είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα.
Και εδώ η φύση αρχίζει να κερδίζει πίσω το χαμένο έδαφος.
Εύκολο quiz: Πόσες γραμμές έχουμε μπροστά μας;
Έχει αρχίσει να κάνει ξαστεριά.
Δεν έχω παράπονο. Ο σταθμός είναι καταπράσινος.
Η αίθουσα αναμονής έχει αποκτήσει νέες κουρτίνες...
Come out and play.
Ίσως η πιο άχρηστη πληροφορία που έχω δώσει ποτέ μέσω του blog μου, αλλά η αίθουσα αναμονής έχει τρομερή ακουστική!
Παρακάμπτω το Άργος. Ούτως ή άλλως το έχω επισκεφθεί ξανά σχετικά πρόσφατα και δεν αποτελεί τον προορισμό μου για σήμερα. Τι έμεινε λοιπόν;
Ναύπλιο!
Δεν θυμάμαι το Ναύπλιο να έχει σημαφόρο ή τουλάχιστον δεν τον είχα προλάβει. Αν υπήρχε, το χειριστήριο του θα βρισκόταν στον παλιό σταθμό, στο κέντρο της πόλης, οπότε δυσκολεύομαι να καταλάβω τι ακριβώς εξυπηρετούσε αυτός ο μοχλός δίπλα από τις γραμμές. Μήπως πρόκειται απλώς για κάποιο πηγάδι;
Το πάρκινγκ είναι ασφυκτικά γεμάτο, σε αντίθεση με τις γραμμές που είναι απογοητευτικά άδειες.
Κλειδί εισόδου στο Χ.Σ 10 + 400.
Λίγα μέτρα πριν την είσοδο στον νέο σταθμό του Ναυπλίου έχει δημιουργηθεί ένα ωραιότατο αυτοσχέδιο πασάγιο, το οποίο μάλιστα φέρει και γεωύφασμα!
Και η επιγραφή και το χαρακτηριστικό καμπανάκι του σταθμού έχουν κλαπεί προ αμνημονεύτων χρόνων.
O στατικός συρμός παραμένει σε ανεκτή κατάσταση.
Ούτε τρένο, ούτε καφές.
Οι Σιδηρόδρομοι Θεσσαλίας δεν λείπουν ούτε από το Ναύπλιο.
Ήταν έγκλημα η μεταφορά του σταθμού από το κέντρο του Ναυπλίου στο λιμάνι; Ναι. Είναι η παντελής υπερδεκαπενταετής απουσία του τρένου από το Ναύπλιο έγκλημα; Ναι. Ακόμα μεγαλύτερο από το πρώτο.
Τι ασφάλεια προσφέρει μια κάμερα μαζί με σύστημα συναγερμού στο εσωτερικό ενός κενού, σφραγισμένου και μισοδιαλυμένου βαγονιού;
Αν όντως το τρένο πρόκειται να επιστρέψει κάποια στιγμή στην Πελοπόννησο, το Ναύπλιο επιβάλλεται επιτακτικώς να είναι από τους πρώτους σταθμούς που θα ξανασφυρίξει. Οι λόγοι πολλοί και ήδη ως επί το πλείστον γνωστοί: σε «απόσταση βολής» από την Αθήνα, πρωτεύουσα Νομού με συνεχείς τουριστικές ροές και καθημερινή ανάγκη για τοπικές μεταφορές, αλλά το κυριότερο, το τρένο παραμένει ανταγωνιστικό ως προς την αντίστοιχη οδική σύνδεση.
Τέλος διαδρομής.
Νυχτερινή επάνοδος πριν την επιστροφή στην Αθήνα.
Έχει νυχτώσει και το λιμάνι δεν έχει την κίνηση που είχε το πρωί. Ο σταθμός είναι φωτισμένος, αλλά έρημος.
Νυχτερινή λήψη με το Παλαμήδι να δεσπόζει πάνω από τον σταθμό. Εξυπακούεται ότι δεν είχα προνοήσει να φέρω μαζί μου τρίποδο...
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------* Οι φωτογραφίες έχουν ληφθεί στις 8/3/2026
