Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή 29 Ιουλίου 2022

Σουρουπώνει στον Σταθμό Πελοποννήσου...

          Εντελώς συμπτωματικά η τελευταία μου επίσκεψη στον Σταθμό Πελοποννήσου ήταν ακριβώς πριν δύο χρόνια... 
 

 
 Με μια πρώτη ματιά, ο Σταθμός παραμένει ένα διαμάντι.

    Με μια δεύτερη, ρεαλιστικότερη και κυνικότερη ματιά, ο Σταθμός είναι ένα μνημείο αίσχους και απόλυτης ξεφτίλας που στέκει (για πόσο ακόμα;) απλώς για να θυμίζει τι σημαίνει για την ΓΑΙΑΟΣΕ η έννοια «διαχείριση και αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας».

 

 Εντελώς αναπάντεχο θέαμα. Πρέπει να διερευνήσω!

Κολλάω τον φακό μου στο παμβρώμικο τζάμι της αίθουσας των εκδοτηρίων χωρίς να μπορώ να δω απολύτως τίποτα. Το φωτογραφικό αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον απόκοσμο...

Τα χρώματα της κόλασης. 

---

        Υπενθυμίζω ότι στις 7 Αυγούστου συμπληρώνονται 17 χρόνια από το κλείσιμο του Σταθμού. Λίγο νωρίτερα, στις 5 Αυγούστου το blog θα συμπληρώσει 10 χρόνια λειτουργίας, οπότε αναμείνατε συντονισμένοι!

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

Σάββατο 23 Ιουλίου 2022

Trip report: Ταξίδι με το ETR 470 («Λευκό Βέλος»)

         

        Με την εφαρμογή των νέων δρομολογίων από τις 22 Μαΐου, έπειτα από σχεδόν τέσσερα χρόνια αναμονής (ναι, τόσα πέρασαν), επιτέλους δρομολογείται σε τακτικά δρομολόγια η πολυδιαφημισμένη στην Ελλάδα μονάδα ETR 470, γνωστή στο ευρύτερο ελληνικό κοινό ως «Λευκό Βέλος». Προτού δεχτώ τα δικά σας «βέλη» για το ζήτημα της ονομασίας, χρησιμοποιώ την ονομασία της υπηρεσίας που εκτελούσε στην Ιταλία και που καλώς ή κακώς έχει καθιερωθεί πλέον και στην Ελλάδα, με πρωτεργάτες βεβαίως τα ΜΜΕ, αλλά δεν θα αναλωθώ άλλο σε αυτό.
        
        Στο δια ταύτα λοιπόν. Έχοντας κλείσει ήδη ενάμισι περίπου μήνα τακτικής κυκλοφορίας και με αφορμή την ανάγκη για μια σύντομη άνοδο μου στον Βόλο αποφασίζω να πραγματοποιήσω ένα ταξίδι με την συγκεκριμένη μονάδα και να αποτυπώσω όσο πιο σύντομα και περιεκτικά μπορώ τις εντυπώσεις μου από την νέα αυτή υπηρεσία της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, με συγχωρείτε, από 1η Ιουλίου Hellenic Train. Το πρωί της  14ης Ιουλίου λοιπόν βρίσκομαι από νωρίς στον σταθμό Λαρίσης για να ταξιδέψω με το ICE 50 ως την Λάρισα. Από εκεί και μετά, δεδομένης της εν γένει συνέπειας των περιφερειακών δρομολογίων της ΤΡΑΙΝΟΣΕ (Hellenic Train, πρέπει να το συνηθίσω) η συνέχεια μέχρι τον Βόλο είναι πραγματικά ένα αίνιγμα.
 
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν!
 
        Όταν φτάνω στον Σταθμό Λαρίσης το τρένο ήδη περιμένει στην αποβάθρα. Είχα βλέπετε ξεχάσει ότι η σύνθεση του ICE 61 της προηγούμενης ημέρας διανυκτερεύει στον σταθμό προτού αναχωρήσει το επόμενο πρωί ως ΙCE 50 προς Θεσσαλονίκη. Ο κόσμος δεν φαίνεται να είναι πολύς και οι πόρτες του συρμού παραμένουνε κλειστές. Αυτό που μου έκανε αμέσως εντύπωση είναι το γεγονός, ότι μπροστά από σχεδόν κάθε βαγόνι της εννιάδυμης σύνθεσης βρίσκεται υπάλληλος security, με σκοπό να κατευθύνει τον κόσμο και να ανοίξει τις πόρτες όταν δοθεί η εντολή. Ενδιαφέρον. Τόσοι πολλοί σεκιούριτι δεν εμφανίζονται ούτε αν διανοηθεί κάποιος να σηκώσει φωτογραφική μηχανή εντός σταθμού, αλλά πάμε παρακάτω.
       
 

Το νέο λογότυπο του μοναδικού εν Ελλάδι παρόχου επιβατικού σιδηροδρομικού έργου έχει αρχίσει ήδη να κοσμεί το τροχαίο υλικό του, αλλού κομψότερα και αλλού με τον πλέον μπακαλίστικο τρόπο. Σε κάθε περίπτωση, η νέα εταιρεία φαίνεται ότι προσπαθεί να αποκόψει κάθε συσχετισμό με τον ΟΣΕ και το παρελθόν. Τύποις τουλάχιστον.
 
        Η ώρα για επιβίωση έρχεται, οι πόρτες ανοίγουν και οι λιγοστοί επιβάτες της Α' θέσης, στην οποία σήμερα θα ταξιδέψω επιβιβαζόμαστε με τάξη. Η τελευταία φορά που είχα χρησιμοποιήσει υπηρεσίες πρώτης θέσης ήταν τον Φεβρουάριο του 2008, συμπτωματικά πάλι στο τότε ICE 50. Η σημερινή επιλογή μου δεν ήταν τυχαία. Ήθελα να δοκιμάσω το πλήρες πακέτο της νέας αυτής υπηρεσίας, η οποία αποτελεί την αιχμή του δόρατος του ελληνικού σιδηροδρόμου αυτή την στιγμή και να διαπιστώσω ιδίοις όμμασι τι ακριβώς προσφέρει και το κυριότερο, αν αξίζει το διόλου ευκαταφρόνητο κόμιστρο για τις παροχές αυτές. 
        Μπαίνοντας στο τρένο οι πρώτες εντυπώσεις είναι σίγουρα θετικές. Τα βαγόνια είναι καθαρά ένθεν και έξωθεν, οι χώροι είναι πραγματικά πολύ άνετοι και η διαφορά στον σχεδιασμό με το τροχαίο υλικό που κυκλοφορούσε (και κυκλοφορεί) μέχρι σήμερα στις ελληνικές ράγες γίνεται αμέσως αισθητή, καίτοι οι συρμοί αυτοί είναι παλαιότεροι σε σχέση με αρκετό από το ήδη υπάρχον τροχαίο υλικό (μέχρι και από τα AEG 2ης παραλαβής του 1995). Δεν μου παίρνει πολύ χρόνο να εντοπίσω την θέση μου και να βολευτώ. Η αναχώρηση γίνεται με ακρίβεια δευτερολέπτου και το ταξίδι ξεκινάει.

        Εντός του αστικού ιστού η μονογράμμιση σε συνδυασμό με τα έργα της υπογειοποίησης (...) δεν επιτρέπουν την ανάπτυξη μεγάλων ταχυτήτων. Μέχρι τους Αγίους Αναργύρους το τρένο κινείται με ρυθμό χελώνας, αλλά αυτό μου επιτρέπει να κάνω μερικές ακόμα παρατηρήσεις όσον αφορά το εσωτερικό του τρένου.

        Ας δούμε το εσωτερικό...

        Η διάταξη των καθισμάτων είναι ίδια με εκείνη των καθισμάτων της πρώτης θέσης των AEG. Τα τραπέζια είναι αναδιπλούμενα και κάθε θέση διαθέτει την δική της πρίζα, δημιουργώντας ιδανικές συνθήκες για όποιον επιθυμεί να χρησιμοποιήσει smartphone ή laptop. Οι αποστάσεις μεταξύ των καθισμάτων είναι αρκούντως ικανοποιητικές και τα καθίσματα είναι πάρα πολύ άνετα, πρωτόγνωρα άνετα για τα ελληνικά δεδομένα θα τολμήσω να πω. Τολμηρό θα σχολιάσω τόσο τον λευκό χρωματισμό των καθισμάτων όσο και την δερμάτινου τύπου επένδυση τους, γνωρίζοντας την ταξιδιωτική συμπεριφορά του μέσου Έλληνα επιβάτη είτε αυτός ταξιδεύει στην 1η είτε στην 21η θέση. Όσον αφορά τις αποσκευές, τόσο ο διατιθέμενος χώρος δίπλα από την πόρτα της εισόδου στον χώρο των επιβατών, όσο και ο χώρος άνωθεν των θέσεων είναι κάτι παραπάνω από επαρκής, ακόμα και για τις μεγάλες βαλίτσες.

        Κρίνοντας λοιπόν γενικά τους χώρους της Α' θέσης, δεν θα ντραπώ να δώσω απλόχερα ένα 8.5/10. Παρότι σίγουρα για κάποιον ο οποίος έχει αντίστοιχη εμπειρία από τρένα του εξωτερικού (μεταξύ τους και ο παινεύων τα γένια του γραφών) ενδεχομένως το ETR 470 δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα καλά ανακατασκευασμένο τρένο 30ετίας, με συνηθισμένες αλλά αξιοπρεπείς υπηρεσίες, για τα ελληνικά δεδομένα μόνο και μόνο η εσωτερική του διαρρύθμιση, η καθαριότητα του και η εν γένει εικόνα του εσωτερικά και εξωτερικά δεν παύει να το καθιστά καινοτόμο.

        Αυτά προς το παρόν όσον αφορά τους εσωτερικούς χώρους. 

        Το τρένο έχει βγει πλέον εντελώς από τον αστικό ιστό της Αθήνας. όμως η ταχύτητα του παραμένει αισθητά χαμηλή. Αυτό σαφώς οφείλεται στην κατάσταση της γραμμής μέχρι την Οινόη και τις αλλεπάλληλες βραδυπορίες που έχουν επιβληθεί προσωρινά (;)

Κατά σατανική σύμπτωση, κοιτώ στην Εθνική Οδό και παρατηρώ ότι εις εκ των δύο βασικών αντιπάλων του τρένου στην συγκεκριμένη διαδρομή (ο δεύτερος είναι το αεροπλάνο) μας προσπερνάει με ταχύτητα μέχρι που εξαφανίζεται στο βάθος. Ασυνήθιστη «ήττα» και μάλιστα στο συγκεκριμένο σημείο της γραμμής.

        Περνάμε από τις κατακαμένες Αφίδνες, την έρημη Σφενδάλη και συνεχίζουμε προς την Οινόη. Στο μεταξύ, ας μιλήσουμε για προσωπικό και τις προσφερόμενες εντός του τρένου υπηρεσίες:

        Στην Α' θέση προσφέρονται δωρεάν καφές, νερό και ένα μικρό κρουασάν. Το μυαλό μου ασυναίσθητα γυρίζει πίσω στα AEG όσο αυτά ακόμα ήταν στα ντουζένια τους και στις αντίστοιχες προσφερόμενες υπηρεσίες.

        Επίσης θετική παρατήρηση είναι ότι ως επί το πλείστον το προσωπικό της αμαξοστοιχίας είναι νέο ηλικιακά. Αυτό όμως δεν καταρρίπτει το αφήγημα περί ελλείψεως και μη έλλειψης προσωπικού ή μήπως τελικά αυτό χρησιμοποιείται κατά το δοκούν;

         Ας δούμε τις πληρότητες: 

        Η εικόνα ενός από τα βαγόνια της Β' θέσης. Όπως μπορείτε να δείτε και μόνοι σας, η πληρότητα του εικονιζόμενου βαγονιού είναι γύρω στο 15 -20% της χωρητικότητας του. Ίδια εικόνα επικρατεί και στα υπόλοιπα βαγόνια της Β΄ θέσης.

Άποψη του κυλικείου. Εκ πρώτης όψεως ο χώρος των τραπεζοκαθισμάτων μου φάνηκε κάπως μικρότερος από τον αντίστοιχο των βαγονιών WRmz, τα οποία θεωρώ πως υπερτερούν ελαφρώς σε άνεση χώρου και φωτισμού, καθότι διαθέτουν μεγαλύτερα παράθυρα. Πέρα από αυτές τις ήσσονος σημασίας λεπτομέρειες και εδώ η απουσία κόσμου είναι αισθητή.

Η εικόνα ενός εκ των τριών βαγονιών της Α' θέσης. Η πληρότητα εδώ είναι οριακά μικρότερη του 10% της χωρητικότητας του κάθε βαγονιού, με εξαίρεση το τελευταίο βαγόνι της σύνθεσης, όπου οι επιβάτες αγγίζουμε το 20% της χωρητικότητας του.

Επόμενη στάση: Λaρισα. 

        Προκειμένου να κλείσω και με το κομμάτι της επιβατικής κίνησης, θα αναφέρω, ότι κατόπιν σύντομης στιχομυθίας μου με έναν εκ των προϊσταμένων της αμαξοστοιχίας, πληροφορήθηκα ότι τις καθημερινές, με εξαίρεση την Παρασκευή και τα σαββατοκύριακα, ο αριθμός των επιβατών κινείται σταθερά μεταξύ 50 - 70 ατόμων. Μάλλον κακή πληρότητα για ένα τρένο 475 θέσεων. Επίσης, δεν ξέρω κατά πόσο είναι απαραίτητο ένα τρένο με τέτοια πληρότητα να απασχολεί προσωπικό περίπου 10 ατόμων (δεν υπολογίζω τους μηχανοδηγούς). 

        Ας μιλήσουμε για την διαδρομή...

        

        Για αρχή κάποιες γενικές παρατηρήσεις: Η μη στάθμευση σε σταθμούς όπως η Οινόη, η Τιθορέα και το Λιανοκλάδι δεν είναι αδικαιολόγητη.  Ήδη, εάν εν τέλει τεθεί σε ισχύ η επιπλέον στάθμευση στο Λιανοκλάδι, όπως και συζητείται, ο περίφημος χρόνος των 3'55" μέχρι την Θεσσαλονίκη καταρρέει. Πέραν αυτού, οι μονογραμμίσεις, τα έργα και οι βραδυπορίες είναι συνεχείς καθ' όλη την διάρκεια της διαδρομής. Η μεν διέλευση άνευ σταθμεύσεως από την Τιθορέα μπορεί να με ξενίζει μόνο και μόνο λόγω συνήθειας, όμως η μονογράμμιση και η άνοδος από την γραμμή καθόδου επί της γέφυρας της Εκκάρας επιβάλλεται να με ξενίζει! 

        Περνώντας από τους κλειστούς σταθμούς του Μώλου και του Αγίου Στεφάνου, αναρωτιέμαι για πολλοστή φορά, ποιος ήταν εξαρχής ο λόγος κατασκευής τους. Ειλικρινά, η μέρα που οι σταθμοί αυτοί θα δούνε έστω και έναν επιβάτη θα είναι άξια αναφοράς για την ιστορία του ελληνικού σιδηροδρόμου, θαρρώ δε, ότι ενδεχομένως θα πρέπει να γραφτεί συλλογικός τόμος για το γεγονός και να μνημονεύεται τουλάχιστον για την επόμενη εκατονταετία. Υπερβολικός; Ίσως, όχι όμως περισσότερο από τα λεφτά που δαπανήθηκαν για την κατασκευή αυτών των φαραωνικών κτηρίων στην μέση του πουθενά με μηδενική προοπτική λειτουργίας. 

        Ήδη από την Λιβαδειά κινούμαστε επί της γραμμής καθόδου. Μέχρι και την Δάυλεια συναντάμε κατά τόπους συνεργεία ενώ κατά μήκος των γραμμών έχει σκαφτεί ένα μεγάλο χαντάκι. Στην Τιθορέα χρησιμοποιούμε και πάλι την γραμμή ανόδου. Σε λίγο προσπερνάμε με ταχύτητα το Λιανοκλάδι. Το ETR κινείται αθόρυβα επί της γραμμής. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού μας διασταυρωνόμαστε ουκ ολίγες φορές με το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν του ελληνικού σιδηροδρόμου. Λυγαριά, Καρυά, Θέρμες, Θαυμακός. Τα κοιτάζω και αναπολώ. Θυμάμαι ότι επί σειρά ετών τα τόσο όμορφα και γραφικά αυτά μέρη αποτελούσαν τροχοπέδη στην ανάπτυξη και την δημιουργία ενός σύγχρονου σιδηροδρόμου. Μονή γραμμή, διασταυρώσεις, ανυπαρξία σηματοδότησης - τηλεδιοίκησης, καθυστερήσεις, βραδυπορίες είναι μόνο μερικά από τα προβλήματα που έκριναν αναγκαία την διακοπή της κυκλοφορίας από την παλιά γραμμή στην καινούρια. Από την άλλη, παρατηρώ ότι οι όποιες παθογένειες φαίνεται να έχουν μεταφερθεί στην ΣΓΥΤ, οπότε σκέφτομαι ότι το βήμα της μετάβασης από την παλιά στην νέα γραμμή ήταν μεν μεγάλο, όμως παρ' όλα αυτά ο σιδηρόδρομος δεν φαίνεται να πατάει ακόμα γερά στα πόδια του.

        Πέραν όλων αυτών, άξιο αναφοράς είναι το γεγονός ότι ο Δομοκός των 9 γραμμών και του πλήρως ανακαινισμένου τριγώνου αναστροφής έχει αποκτήσει αλουμινένια κουφώματα! Η δεύτερη έκπληξη της ημέρας έρχεται λίγο αργότερα στον Δοξαρά, όπου ο σταθμός είναι ανοικτός και στην τσιμεντένια αποβάθρα του σταθμού λαμβάνει χώρα μια μάζωξη λίγων ατόμων, πιθανότατα εργατών γραμμής. Στον Παλαιοφάρσαλο το GANZ MAVAG σαπίζει χωρίς καμία ελπίδα, ενώ ούτε εδώ πραγματοποιείται στάθμευση. Στα δεξιά η Ενωτική με καλεί, αλλά δυστυχώς ούτε σήμερα θα την τιμήσω...

         Η άφιξη στην Λάρισα δεν αργεί να ανακοινωθεί από τα μεγάφωνα. Η αποβίβαση θα πραγματοποιηθεί στην δεύτερη γραμμή από τις δεξιές θύρες κατά την φορά της αμαξοστοιχίας. Οι επιβάτες που αποβιβαζόμαστε είμαστε ελάχιστοι. Ακόμα λιγότεροι είναι αυτοί που θα επιβιβαστούν. Λογικό εξάλλου. Ποιος είναι διατεθειμένος να δώσει 22,10 € μέχρι την Θεσσαλονίκη όταν μπορεί να ταξιδέψει στην ίδια διαδρομή με 14,00 €; Ούτως η άλλως, αυτό ίσχυε διαχρονικά με όλες τις ταχείες και υπερταχείες αμαξοστοιχίες, οπότε δεν μου προκαλεί εντύπωση. Εκείνο που ίσως θα έπρεπε να μου προκαλεί εντύπωση είναι η άφιξη στην Λάρισα με καθυστέρηση 15 λεπτών, όμως εν προκειμένω ούτε αυτό μου προκαλεί εντύπωση. Με τόσα έργα και βραδυπορίες, είναι λογικό ένα τρένο σαν το ETR όσο καλό και να είναι να μην μπορεί να αποδώσει στο 100% των δυνατοτήτων του.

Μια τελευταία φωτογραφία του ETR 470 εντός του σταθμού της Λάρισας προτού αυτό αναχωρήσει για την Θεσσαλονίκη. Η εικόνα ενός τέτοιου τρένου εντός του σταθμού της Λάρισας θα μου φαινόταν αδιανόητη, σχεδόν εξωγήινη, πριν από 15 χρόνια. Στα αριστερά της φωτογραφίας ο σταυρός Αγίου Ανδρέου πάνω στο φωτόσημα με επαναφέρει αμέσως στην ελληνική πραγματικότητα.

Το τρένο αναχωρεί. Το πρώτο μου ταξίδι με το «Βέλος» έφτασε στο τέλος του. Πριν όμως πάμε σε συμπεράσματα...

        Ας μιλήσουμε και για την πλέμπα...

        Το ταξίδι με το ETR μπορεί να κύλησε πολύ ομαλά και ευχάριστα, όμως τώρα έχουμε να κάνουμε με τους πληβείους της γραμμής του Βόλου. Όταν στην αρχή του κειμένου έγραφα, ότι από την Λάρισα το ταξίδι μέχρι τον Βόλο είναι ένα ταξίδι προς το άγνωστο, δεν υπερέβαλα καθόλου! Οι ακυρώσεις των δρομολογίων γίνονται ανά πάσα στιγμή, χωρίς καμία ειδοποίηση, ενώ σε μια τέτοια περίπτωση το καλύτερο που μπορεί να περιμένει ο επιβάτης είναι η δρομολόγηση κάποιου λεωφορείου. Και δυστυχώς η κατάσταση αυτή δεν επικρατεί μόνο στην γραμμή του Βόλου, αλλά είναι ίδια και στις περισσότερες περιφερειακές, μη επιδοτούμενες, γραμμές. Μέχρι και ο Προαστιακός ( ο ποιος;)  μεταξύ Παλαιοφαρσάλου και Θεσσαλονίκης δεν κατάφερε να μείνει αλώβητος από την νέα πολιτική της εταιρείας που ως κύριο και μοναδικό της άξονα έχει την είσπραξη της ετήσιας επιδότησης για την γραμμή Αθηνών - Θεσσαλονίκης (ναι, θεωρείται άγονη και επιδοτείται).

        Η θερμοκρασία έχει αρχίσει να ανεβαίνει και δεν έχω την παραμικρή όρεξη να ακούσω ότι το δρομολόγιο ματαιώνεται ή ότι θα πραγματοποιηθεί από το όποιο υποκατάστατο. Παρ'  όλα αυτά εξακολουθώ να πιστεύω στα θαύματα και να που καμιά φορά τα θαύματα γίνονται...

...το ΜΑΝ 621 113 εισέρχεται στην ώρα του στην 3η γραμμή του σταθμού και αφού αποβιβάζει πλήθος επιβατών ετοιμάζεται για το ταξίδι προς τον Βόλο.
 
        Επιβιβάζομαι και παίρνω θέση μέσα στο τρένο. Η πληρότητα εδώ είναι ικανοποιητική. Πριν αναχωρήσουμε θα περιμένουμε το ελαφρώς φεσωμενο IC 53, το οποίο αφίκνειται στην 1η γραμμή. Ο κόσμος από το αρτηριακό δρομολόγιο επιβιβάζεται με την ψυχή στο στόμα στο τοπικό του Βόλου εν μέσω παρατεταμένων κορναρισμάτων. Οι πόρτες κλείνουν και το ταξίδι στον κάμπο ξεκινάει. Η αναχώρηση μας έχει γίνει μα καθυστέρηση, όμως ο μηχανοδηγός καταφέρνει και την μηδενίζει μέχρι το Βελεστίνο. Καθοριστικό ρόλο σε αυτό θα παίξει και το γεγονός ότι σχεδόν σε όλες τις προαιρετικές το τρένο πραγματοποιεί απλώς διέλευση και όχι στάθμευση. Εντύπωση θα μου προκαλέσει η αναμονή αρκετών επιβατών στο Αρμένιο, η 1η γραμμή του οποίου έχει χορταριάσει σύμφωνα με τα πελοποννησιακά πρότυπα. Στο Βελεστίνο το μουσειακό τροχαίο υλικό είναι σταθμευμένο με τάξη. Από τα Μελισσάτικα μέχρι και την είσοδο του σταθμού του Βόλου η κόρνα του τρένου ηχεί με σταθερή συχνότητα διλέπτου. Η άφιξη στον προορισμό μας γίνεται στην ώρα της, οι ουκ ολίγοι επιβάτες αποβιβάζονται και τις θέσεις μας παίρνουν οι εξίσου πολλοί επιβάτες που αναμένουν στον σταθμό. 
 

Βόλος λοιπόν για ακόμα μια φορά.


Βόλος: Σταθμός κλειστός.

        Τα συμπεράσματα...

        Θα μπορούσα να πω πολλά για το θέμα του «Βέλους», όμως δεν θα το κάνω. Εξάλλου έχουν γραφτεί και ειπωθεί ήδη πάρα πολλά για το συγκεκριμένο ζήτημα με πολύ καλύτερο τρόπο από όσα γράφω εδώ πέρα. Εντελώς συνοπτικά λοιπόν, θα δώσω μερικές απαντήσεις:

  • Είναι το ETR 470 ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει ο ελληνικός σιδηρόδρομος σήμερα;
Ενδεχομένως ναι. Μόνο και μόνο η άφιξη του ETR αυτού καθ αυτού στις ελληνικές ράγες ήταν ένα επαναστατικό, θα τολμήσω να πω γεγονός, και ας έγινε με τα όποια προβλήματα μπορεί να έγινε. Ωστόσο από μόνο του το τροχαίο υλικό δεν αρκεί. Υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος μέχρι το συγκεκριμένο τρένο να προσφέρει  στο 100% ό,τι έχει να προσφέρει και έως ότου η Hellenic Train να το μετατρέψει σε μια πραγματικά καινονοτόμη και χρηστική υπηρεσία.
  •  Βρίσκεις την τιμή του ταξιδιού σε συνάρτηση με τις παρεχόμενες υπηρεσίες λογική;

Όχι. Η τιμή είναι πολύ υψηλή αν αναλογιστεί κανείς ότι ουσιαστικά πληρώνει παραπάνω μόνο το κομμάτι της άνεσης και μερικά λιγότερα λεπτά της ώρας για να φτάσει στον προορισμό του, όταν το ίδιο ακριβώς μπορεί να κάνει αρκετά  φτηνότερα είτε με άλλα μέσα, είτε με τις υπόλοιπες αμαξοστοιχίες InterCity που κυκλοφορούν επί της κύριας γραμμής. Δεν πρέπει εξάλλου να ξεχνάμε, ότι μιλάμε για μια επιδοτούμενη υπηρεσία, οπότε τα επιπλέον χρήματα που ζητάει η Hellenic Train δεν επιδέχονται άλλης δικαιολογίας πέραν του ότι «δικό μου είναι το προϊόν, όσο θέλω το πουλάω και αν σου αρέσει». Εκτός αν δεχτούμε ότι ο προσφερόμενος καφές και τα κρουασανάκια επιβάλλουν επιπλέον χρηματοδότηση. Ίσως να ακούγεται υπεραπλουστευτικό, όμως μιλάμε για μια ιταλική κρατική εταιρεία, η οποία ετησίως επιδοτείται από το ελληνικό κράτος (το άκρον άωτον της παρανοίας!) προκειμένου να εκτελεί συμβατικές υπηρεσίες, τις οποίες αρνείται πεισματικά να εκτελέσει, οπότε είναι λογικό να εμμένω παραπάνω στο θέμα της επιδότησης.

  • Αρκεί η δρομολόγηση του ETR να ανατρέψει την κατάσταση που επικρατεί στον ελληνικό σιδηρόδρομο;

Σε καμία περίπτωση ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Πρώτα πρέπει να δοθούν λύσεις σε ζητήματα υποδομής, διαχείρισης, τιμολογικής και δρομολογιακής πολιτικής, ζητήματα για τα οποία βεβαίως την αποκλειστική ευθύνη δεν φέρει η Hellenic Train.

  • «Το ETR 470 είναι μια παλιατζούρα που μας την φέρανε οι Ιταλοί γιατί μας περνάνε για ιθαγενείς». Κατά πόσο συμφωνείς με αυτή την διατύπωση;

Όπως κάθε μηχάνημα, έτσι και τα τρένα κάποτε παρουσιάζουν προβλήματα. Είναι παλιό; Ναι. Έχει προβλήματα και αστοχίες; Σίγουρα, όπως καθετί. Είχα αναφερθεί και πιο συγκεκριμένα στην προ 4 ετών δημοσίευση μου για το θέμα. Μπορεί να εκτελέσει μεταφορικό έργο; Σίγουρα με την σωστή συντήρηση και την κατάλληλη υποδομή είναι ένα άκρως αξιόμαχο τρένο. Σε κάθε περίπτωση, η Hellenic Train επιδιώκει να βάλει στην τσέπη όσο περισσότερα λεφτά μπορεί με το μικρότερο δυνατό κόστος. Υπό το πρίσμα αυτό λοιπόν, όπως καθετί έχει παράσχει η συγκεκριμένη εταιρεία μέχρι στιγμής, πρέπει να εξεταστεί και η περίπτωση του «Βέλους», δηλαδή ως μια φτηνή επένδυση η οποία σε συνδυασμό με την αδικαιολόγητη ετήσια επιδότηση έχει ως σκοπό να αποδώσει το μέγιστο δυνατό κέρδος για την εταιρεία. Βάσει όλων των προαναφερθέντων λοιπόν, η απάντηση στο ερώτημα αν όντως είμαστε ιθαγενείς είναι «Μόνο στον βαθμό που τους επιτρέπουμε να μας βλέπουν ως τέτοιους».

 Με λίγα λόγια, πάντων χρημάτων μέτρον ἄνθρωπος ἐστίν, όπως θα έλεγε και ο Πρωταγόρας.

---

 Υ.Γ: Σε λίγες μέρες το blog ολοκληρώνει δέκα χρόνια λειτουργίας. Αυτό ένα μόνο πράγμα σημαίνει: Ο επόμενος μήνας προβλέπεται καυτός και μεταφορικά και κυριολεκτικά, αν και το τελευταίο το απεύχομαι...

 

Δευτέρα 4 Ιουλίου 2022

Ημερολόγιο διελεύσεων #4

ΙΟΥΝΙΟΣ 2022


02/06/2022: Η πρώτη λήψη του μήνα είναι ένα ακόμα τρομοκρατημένο περιστέρι από το πέρασμα του Desiro 460 109.

 
Είναι πλέον απόγευμα και λέω να κατευθυνθώ προς το Ρουφ.

Ο σημαφόρος του Ρουφ επιβιώνει ακόμα, έστω και - πολύ περίεργα - στραβωμένος.

Κλειστός. Πάντα κλειστός.

Το 55 σήμερα έχει μαζέψει καλό φέσι, αλλά τελικώς αποφασίζει να εμφανιστεί. Επικεφαλής η HellasSprinter 120 015.

Η κενή σύνθεση θα βρίσκεται στον Ρέντη σε λιγότερο από πέντε λεπτά.

07/06/2022: το πασάγιο τις Ιεράς Οδού καλύπτεται πλήρως και η διέλευση του Desiro διεξάγεται απρόσκοπτα.

Και τώρα, επιτέλους, η ώρα για τα σπουδαία...

Η ώρα είναι γύρω στις πέντε παρά τέταρτο όταν κινούμενος επί της Κωνσταντινουπόλεως ακούω ένα σφύριγμα, το οποίο καίτοι το ακούω συχνά τις τελευταίες μέρες, δεν παύει να μου είναι κάπως πρωτόγνωρο ως ήχος. Κοιτάζω το ρολόι και καταλαβαίνω, ότι το ETR σύντομα πρόκειται να εμφανιστεί, ωστόσο υπάρχει ένα σημαντικό πρόβλημα. Το τρένο ήδη έχει εμφανιστεί στον ορίζοντα και εγώ πρέπει να διασχίσω την Κωνσταντινουπόλεως, η οποία έχει συνεχή ροή οχημάτων. Το τρένο έχει πλησιάσει αρκετά. Η ταχύτητα του πρέπει να είναι ελαφρώς μεγαλύτερη των δέκα χιλιομέτρων, όμως η κίνηση εξακολουθεί να μην αφήνει περιθώρια διάβασης. Παίρνω απόφαση ότι πρέπει να περάσω και τα δύο ρεύματα κυκλοφορίας χωρίς να περιμένω για κενό.

Εν μέσω αρκετών κορναρισμάτων, καταφέρνω και περνάω απέναντι. Το τρένο έχει φτάσει στο ύψος μου και σηκώνω το κινητό...

 Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, την τρίτη τον φωτογραφίσαμε! Στην φωτογραφία ποζάρει το ETR 470 001.

Η μετάβαση από τις σιδηροτροχιές Bochum του 1883 στα ETR 470 του 1993 μας πήρε αρκετό καιρό, αλλά τελικώς συνέβη.

Το κόστος; Υπήρξε ποτέ τέτοιο;

08/06/2022: Γνωστό πλέον κάδρο με το κατερχόμενο Desiro 460 112, το οποίο κατηφορίζει ως κενού υλικού προς το ΜΑΙ.

Η σιδηροδρομική τριανταφυλλιά επιτέλους αξιοποιείται φωτογραφικά όπως της αρμόζει!

Αμέσως μετά την διέλευση του Desiro 460 113 με κατεύθυνση τον Πειραιά, οι μπάρες δεν σηκώνονται, καθώς ακολουθεί διέλευση του Desiro 460 117 με κατεύθυνση το Αεροδρόμιο. Για μερικά μόλις δευτερόλεπτα δεν επετεύχθη διασταύρωση επί της Ιεράς Οδού!

10/06/2022: Κατευθύνομαι προς τον σταθμό του Ρουφ, εντός του οποίου θέλω να φωτογραφίσω το ελαφρώς φεσομένο Intercity 60. Παρ' όλα αυτά, το ETR που εκτελεί σήμερα το εν λόγω δρομολόγιο με προλαβαίνει ακριβώς πριν φτάσω στον σταθμό, οπότε θα αρκεστώ σε μερικές λήψεις του εδώ.

Το ETR 470 006 διέρχεται από τα κλειδιά του σταθμού, ο μηχανοδηγός με φιλοδωρεί με ένα μακρόσυρτο κορνάρισμα και το τρένο συνεχίζει το ταξίδι του προς τον σταθμό Λαρίσης, την Λάρισα και την Θεσσαλονίκη.

Το παλιό πασαγιοφυλάκιο αμέσως μετά την βόρεια έξοδο του σταθμού διατηρείται ακόμα, αν και το πασάγιο φαίνεται να έχει πάψει να υφίσταται εδώ και δεκαετίες.

Ο θάνατος σου, η ζωή μου.

15/06/2022: Το ανερχόμενο 1322 με προορισμό το Κιάτο φωτογραφημένο από μια κάπως διαφορετική γωνία.

20/06/2022: Αποτυχημένη απόπειρα καδραρίσματος υπ' αριθμόν Χ...

Κόκκινη σημαία υψωμένη, διέλευση ελεύθερη για το Desiro 460 109.

22/06/2022: Τρίτη συνάντηση με ETR μέσα σε ένα μήνα. Μάλλον θα αρχίσω να συνηθίζω σιγά σιγά.

29/06/2022: Το Desiro 460 102 ανηφορίζει στην γραμμή ανόδου.

Έλεγχος αντανακλαστικών επιτυχής.

Ο μήνας μέλει να τελειώσει με μια ακόμα ευχάριστη έκπληξη!

30/06/2022: Ενόσω περιμένω το πεζοφάναρο να αλλάξει από κόκκινο σε πράσινο, απέναντι μου οι μπάρες πέφτουν και από μακριά διακρίνω εγκαίρως τις Bombardier 220 029 και 220 034...

Αυτό που δεν διακρίνω εγκαίρως είναι το φορτίο τους, το οποίο αποτελείται από μερικά νεοπαραλειφθέντα M1117. Όπως γίνεται αντιληπτό, επιχειρώ μια ακόμα ανορθόδοξη διάβαση, ώστε να βρεθώ όσο πιο κοντά γίνεται στις γραμμές χωρίς να γίνω χαλκομανία από τα διερχόμενα οχήματα. Τελικώς τα καταφέρνω μόνο μέχρι το μεσαίο διάζωμα του δρόμου...

Περνάει ο στρατός των συνόρων φρουρός!

        Αυτά και για τον Ιούνιο. Επιφυλάσσομαι για την ανάρτηση του Ιουλίου, τουλάχιστον ως προς το ποσοτικό της κομμάτι, καθώς η παρουσία μου πέριξ των γραμμών εντός της Αθήνας αναμένεται να μειωθεί για ένα χρονικό διάστημα. Παρ' όλα αυτά, κατά πάσα πιθανότητα θα αναρτηθεί ένα trip report και υλικό από οποιαδήποτε άλλη εξόρμηση, στοχευμένη ή μη, ακολουθήσει. Καλό καλοκαίρι σε όσους έχουν πιθανώς ήδη φύγει και υπομονή σε όσους παραμένουν εντός των πόλεων!


Κυριακή 5 Ιουνίου 2022

Επίσκεψη σε σταθμούς της δυτικής Πελοποννήσου


Πρώτη στάση της ημέρας είναι ο σταθμός των Βραχνέικων.

«Βραξνέικα», ελληνιστί Βραχνέικα.

Η καμπύλη προς Αχαΐα. Σε λίγο αναμένεται άφιξη, όμως μέχρι τότε υπάρχει λίγος χρόνος για λήψεις πέριξ του σταθμού.


Η δεύτερη γραμμή των Βραχνέικων εξαφανίζεται μέσα στα βάτα.


Ο σταθμός των  Βραχνέικων περιστοιχίζεται από Ουασινγκτόνιες.

Ο σταθμός, αν και παραμένει σε λειτουργία μόνο τύποις, είναι αρκετά καλοδιατηρημένος.


Η δεύτερη γραμμή καταδικάστηκε σε αιώνια αχρηστία.


Τροπικός σταθμός.


Συνεπτυγμένα παράθυρα.


Το WC του σταθμού.


Ιδιάζουσα αρχιτεκτονική και ιδιάζουσα γραμματοσειρά.


Μιλώντας περί αρχιτεκτονικής, το κτήριο του σταθμού είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό των Αγίων Θεοδώρων. Χαρακτηριστικό της ομοιότητας τους είναι μέχρι και το παραθυράκι ανάμεσα στα δύο μεγάλα παράθυρα του ορόφου. Θα είχε ενδιαφέρον αν ποτέ μαθαίναμε ποιος ήταν ο κατασκευαστής των δύο αυτών κτηρίων. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο σταθμός των Αγίων Θεοδώρων προηγείται χρονολογικά, όπως και όλο το τμήμα της γραμμής μέχρι τον Ισθμό.

Στο βάθος ακούγονται σφυρίγματα...


Παίρνω πρόχειρη θέση πίσω από τα καλάμια που έχουν καταλάβει την 2η γραμμή και περιμένω ώσπου το GTW να κάνει την εμφάνιση του στην καμπύλη.


Πράγματι, το railbus 4507 εισέρχεται στον σταθμό όπου και πρόκειται να σταματήσει.


Στάση


Επιβίβαση.


Αναχώρηση


Άδεια αποβάθρα.


Επόμενη στάση: Σαγέικα.


Μηδενικές προσδοκίες.


Λίγα χιλιόμετρα βορειότερα, ο σιδηρόδρομος εξακολουθεί να επιβιώνει.


Απ' όπου και να φωτογραφηθεί, ο σταθμός των Σαγέικων παραμένει ελεεινός.


Όχι, δεν είμαστε στο Χάρκοβο, είμαστε στην Πελοπόννησο!


Ηλιοροφή.


Αναρρίχηση επί σανιδωμένου παραθύρου.


Άρχεται η συνεδρίασις. Είμαι βέβαιος, ότι όλα αυτά τα χρόνια ούτε για αυτό το κτήριο υπήρχε κάποια πιθανή εναλλακτική χρήση ή ικανότητα αξιοποίησης του, οπότε η σημερινή του κατάσταση κρίνεται ως απολύτως δικαιολογημένη.  Λύεται η συνεδρίασις. 


Σε αντίθεση με την εξωτερική τοιχοποιία, οι εσωτερικοί χώροι ήταν κατασκευασμένοι εξ ολοκλήρου από πλινθοδομή. 


Παράθυρο με θέα τις γραμμές.


Κατά των αναγνωρισθέντων στόχων, πυρ άρξατε!


Μάταια περιμένω.


Από την πινακίδα του σταθμού σώζεται περίπου ένα 10% 


Χειμωνιάτικος ήλιος και ατέρμονη παρακμή.


Τι έμεινε να δούμε, και κυρίως, τι έμεινε να πούμε;


Σιδηροδρομικές απώλειες εν καιρώ κατοχής.

Επόμενος σταθμός, ο Αλφειός. Ο δρόμος από το πασάγιο πριν τον σταθμό έως το κτήριο αυτού είναι σαν να βομβαρδίστηκε, ενώ η χθεσινή βροχή δεν βοηθάει την κατάσταση. Αλλά τι να κάνουμε, χάριν αυτής της ανάρτησης, οι αναρτήσεις του αυτοκινήτου μου θα υποφέρουν για λίγο. 


Αλφειός λοιπόν. Πατάμε και πάλι επί του ενεργού σιδηροδρομικού δικτύου.


Λίγα μέτρα παρακάτω οι γραμμές χωρίζονται προς Ολυμπία και Κυπαρισσία.


Το «ενεργό σιδηροδρομικό δίκτυο» σφίζει από ενέργεια...


Η  γνώμη της ΤΡΑΙΝΟΣΕ για την γραμμή Κατακόλου - Πύργου - Αρχαίας Ολυμπίας αποτυπωμένη σε μια εικόνα. 


«Σας το έχουμε ξαναπεί πολλές φορές: είστε ανεπιθύμητοι!»


Το κεντρικό τμήμα του σταθμού είναι και εδώ υπό μορφήν εσοχής. 


Και τώρα πείτε μου. Έστω ότι δεν έχετε καμία ιδέα από σιδηρόδρομο και κάποιος σας έδειχνε την εικόνα αυτή και σας ρωτούσε: «περνάνε τρένα από αυτό τον σταθμό, ναι ή όχι;», τι θα του απαντούσατε;


Τεράστια γραμματοσειρά.


Ερημιά.


Σύντομα όλη η δυτική πλευρά του σταθμού θα έχει καλυφθεί από την ταχέως αναπτυσσόμενη χλωρίδα.


Η κουζίνα στο πίσω μέρος του σταθμού.


Εκτός από την κουζίνα, στην πίσω πλευρά του σταθμού βρίσκονται και οι τουαλέτες του.


Στον τοίχο του βοηθητικού κτίσματος του σταθμού επιβιώνουν φωτογραφίες των παικτών της Εθνικής ομάδας μπάσκετ του '87.


25 Ampere, 500 Volt.


Μεγάλο τζάκι.


Η μια από τις τρεις πόρτες που οδηγούν στην αποβάθρα φωτογραφημένη εκ των έσω.


Το τελευταίο τρένο της ημέρας φεύγει από την Αρχαία Ολυμπία στις 14:10...


Πηγαδάκι.


Έχω ισχυρές ενδείξεις, αλλά όχι αποδείξεις, ότι ο σταθμός του Αλφειού ενδέχεται να ανοίγει περιστασιακά.


Μια τελευταία λήψη πριν την αναχώρηση.


Η επόμενη στάθμευση θα γίνει στα Κρέστενα ή αλλιώς Ανεμοχώριον.


Οι τουαλέτες του σταθμού.


Αιφνίδια διακοπή των επικοινωνιών.


Αιφνίδια διακοπή της σιδηροδρομικής κυκλοφορίας.


Λιτή επιγραφή διαλυμένου σταθμού.


Όσο προχωράμε νοτιότερα τα πράγματα δεν πρόκειται να γίνουν καλύτερα.


Λήψη του σταθμού με κόντρα ήλιο.


Και μια λήψη μαζί με το βοηθητικό του κτήριο, επίσης με κόντρα ήλιο.


Και τι μας νοιάζει που δεν θα ξαναγίνουν διασταυρώσεις;


Διακρίνω μια μικρή σύγχυση στην πινακίδα...


Το βοηθητικό κτήριο του σταθμού. αν εξαιρέσουμε την προσθήκη του, παρουσιάζει ένα κάποιο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον.


Η ανίχνευση του σωλήνα φαίνεται να ολοκληρώθηκε με επιτυχία, όμως η κλοπή του δεν προχώρησε. Γιατί άραγε;


Η γωνία της κουζίνας ήταν επενδυμένη με πλακάκια.


Η ψευδοροφή έχει σπάσει, φανερώνοντας την κανονική οροφή του σταθμού.


«Εξαιρετικά επείγον». Ολυμπιακοί Αγώνες γαρ...


Η πρωτότυπη επιγραφή του σταθμού ανέφερε μόνο τα Κρέστενα. Επίσης προσέξτε πώς η πόρτα σφραγίστηκε προκειμένου μετέπειτα να τοποθετηθεί άλλη μικρότερη...


Εδώ όλα επιτρέπονται.


«ΗΜΕΡΗΣΙΟΝ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΟΝ ΕΡΓΟΝ: Δρομολόγια Σιδηροδρόμων: 368». Σήμερα, πόσα;

Αφήνουμε πίσω μας την δυτική Πελοπόννησο και κατευθυνόμαστε προς την Μεσσηνία.


Μια ακόμα επίσκεψη στην Βαλύρα δεν έβλαψε ποτέ.


Ο θολωτός τάφος της Βαλύρας.


Λεπτομέρεια.


Η πρώτη γραμμή της Βαλύρας χάνεται στο βάθος μετά το πασάγιο.


Ο σταθμός της Βαλύρας δεν είναι στην καλύτερη δυνατή κατάσταση, συνάμα όμως ούτε και στην χειρότερη.


Το WC της Βαλύρας ακολουθεί το γνωστό σχέδιο.


Πού είναι οι γραμμές;



Λεπτομέρεια Νο 2


Σταθμός και αποθήκη μαζί.


Πόσους χειμώνες έχει να χρησιμοποιηθεί αυτό το τζάκι;


Ο  ήλιος δύει στην Βαλύρα.


Όποιος είπε, ότι «όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Ρώμη», είπε ψέματα. Το ορθόν είναι, ότι όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Ζευγολατιό! 


Παιχνίδια με τα χρώματα του σούρουπου. 


Επανάληψη με λίγο παραπάνω ρεαλισμό.


Δεν νοείται Ζευγολατιό χωρίς παστέλι!


 Δυστυχώς, πλέον, νοείται Ζευγολατιό χωρίς τρένο...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
*Οι φωτογραφίες έχουν ληφθεί στις 5/12/2021