Η διεξαγωγή σιδηροδρομικού δρομολογίου μέχρι το Ασπρόχωμα επιβεβαιώθηκε μόλις μερικά εικοσιτετράωρα νωρίτερα, ενώ η απόφαση μου να παρακολουθήσω την επιστροφή του τρένου εκτός της πόλης της Καλαμάτας για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια πλήρους αδράνειας, ελήφθη μόλις μερικές ώρες πριν την διεξαγωγή της δοκιμής.
Με την επίσημη εκδήλωση να είναι προγραμματισμένη για το πρωί της Κυριακής 7 Ιουνίου, το πρωί του Σαββάτου με βρίσκει και πάλι στο Μηχανοστάσιο Καλαμάτας, όπου ήδη η κινητικότητα είναι αυξημένη.
Η ALCO A 9105 ήδη έχει βγάλει εκτός μηχανοστασίου το ΜΑΝ 6522/5522 για τις απαραίτητες τελευταίες προετοιμασίες προτού ξεκινήσει το δοκιμαστικό δρομολόγιο προς το Ασπρόχωμα.
Η ALCO έχει χρόνια να βγει εκτός των ορίων του χώρου του μηχανοστασίου.
Σήμερα το ΜΑΝ 6529/5529 δεν θα κινηθεί, οπότε παραμένει εντός μηχανοστασίου.
Γερανός. Άγνωστο πότε χρησιμοποιήθηκε τελευταία φορά.
Train surfing
Σκοτεινά χειριστήρια
Πριν την εκκίνηση της αυτοκινητάμαξας, επιβάλλεται ένα γρήγορο πλύσιμο, ώστε αυτή να είναι έτοιμη και για την αυριανή της διαδρομή.
Με εξαιρετικά χαμηλή πίεση. Κάπως έτσι φαίνεται να μπαίνει σιγά - σιγά και το νερό στο αυλάκι για την επιστροφή του σιδηροδρόμου «κάτω απ' τ' αυλάκι».
Ο δρόμος είναι μακρύς ακόμα...
Η ALCO προχωρεί μερικά μέτρα, προκειμένου να συνεχιστεί το πλύσιμο του ΜΑΝ έξω από το υπόστεγο.
Τα ΜΑΝ 6529/5529 και 6527/5527 αναπαύονται εντός του μηχανοστασίου.
Μέσα από τον λάκκο επισκευής.
Όπως λέει συχνά και ένας φίλος μου: " use it or lose it"...
Η ALCO αποσυνδέθηκε από το ΜΑΝ, το οποίο παίρνει μπρος.
Μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια η δυτική είσοδος του μηχανοστασίου ανοίγει προκειμένου να εξέλθει τρένο από αυτή.
Με πολύ χαμηλές ταχύτητες και με το βλέμμα πάντα καθηλωμένο στην γραμμή για οποιαδήποτε τυχόν ανωμαλία, το ταξίδι για το Ασπρόχωμα ξεκίνησε. Κατά την διάρκεια της διαδρομής πραγματοποιήθηκαν ουκ ολίγες στάσεις για κόψιμο και απομάκρυνση κλαδιών, τα οποία βρίσκονταν εντός του περιτυπώματος της γραμμής. Όσο καιρό ο ΟΣΕ, η ΤΡΑΙΝΟΣΕ και οι διάδοχοι τους είχαν αποφασίσει ότι ο σιδηρόδρομος δεν έχει δουλειά στην Πελοπόννησο, η φύση έκανε αργά μα σταθερά την δική της δουλειά.
Τελευταία φορά που πέρασα με τρένο από εδώ ήταν στις 26 Μαρτίου του 2016. Όπως και τότε, έτσι και σήμερα δεν έχασα την ευκαιρία να απαθανατίσω την διέλευση από την γέφυρα της Νέας Εισόδου.
Προ των πυλών του Ασπροχώματος!
Το τρένο επιβραδύνει (ναι, κι άλλο) προτού τελικά σταματήσει ακριβώς μπροστά από το κτήριο του σταθμού. Οι πόρτες ανοίγουν και με έναν σάλτο βρίσκομαι επί της αποβάθρας και τρέχω για την πρώτη λήψη του τρένου εντός του σταθμού μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια ολοκληρωτικής απουσίας και εγκατάλειψης.
Μπορεί ως επίτευγμα η διάνυση περίπου δύο χιλιομέτρων να μην φαντάζει ως κάνα ιδιαίτερο κατόρθωμα, όμως στην πραγματικότητα είναι πολύ σημαντικότερο απ' όσο φαίνεται. Δεν είναι μια απλή γιορτή, όπως αυτή του περασμένου Δεκέμβρη, με σκοπό να ικανοποιηθεί η περιέργεια των παιδιών που δεν έχουν ξαναδεί τρένο, να ανακινήσει αναμνήσεις από τις εποχές που αυτό αποτελούσε ακόμα επιλογή στον χάρτη των μεταφορών, έστω και αν όχι την πρώτη, και να βγούνε μερικές αναμνηστικές φωτογραφίες. Είναι κάτι πολύ περισσότερο: ο σιδηρόδρομος δείχνει ξανά ότι είναι εδώ και έχει προοπτική εκμεταλλεύσεως, ότι μπορεί ακόμα παρά την εκούσια και συστηματική του απαξίωση να προσφέρει λύσεις σε τοπικό (και όχι μόνο) επίπεδο. Μετά από δέκα χρόνια στην κάσα, ο νεκρός φαίνεται να σαλεύει για πρώτη φορά.
Συγχαρητήρια σε όλους όσους συμμετείχαν στο εγχείρημα λοιπόν!
Δεν έχω φωτογραφήσει ποτέ ξανά ΜΑΝ στο Ασπρόχωμα. Για την ακρίβεια, δεν έχω φωτογραφίσει ποτέ κανονικό δρομολόγιο εδώ!
Μετά το πασάγιο, το χάος...
Λήψη του ασυνήθιστου αυτού θεάματος από το πασάγιο.
Το όριο της επιτυχίας χαράσσεται εμφατικά από υπολείμματα του νεοελληνικού πολιτισμού, ο οποίος συναντάται με έμφαση και πάντοτε με την μέγιστη δυνατή συνέπεια από τον Έβρο μέχρι και την Κρήτη...
Σήμερα ο κανόνας σπάει: δεν φωτογραφίζω άδεια αποβάθρα!
Σε κάθε περίπτωση και πέρα από κάθε λογικό ενθουσιασμό, αν θέλουμε να ξαναδούμε σοβαρά το θέμα του σιδηροδρόμου στην Πελοπόννησο, απαιτούνται πολλά περισσότερα από μια απλή κυκλοφορία, όσο συμβολισμό και αν έχει.
Η παραμονή του τρένου στον σταθμό δεν θα είναι μεγάλη. Εφόσον διαπιστώθηκε ότι όλα βαίνουν καλώς και η δοκιμή ολοκληρώθηκε επιτυχώς, απομένουν μερικά λεπτά για μερικές φωτογραφίες.
Αυτό που σήμερα φαντάζει αδιανόητο, δεν ήταν τίποτε παραπάνω από την καθημερινότητα μέχρι και τον Ιανουάριο του 2011.
Κάπου ανάμεσα στην βλάστηση βρίσκεται χαμένη η δεύτερη γραμμή.
Baby steps.
Ο καθαρισμός της γραμμής από την Καλαμάτα μέχρι το Ασπρόχωμα είναι παραπάνω από ικανοποιητικός, ιδιαίτερα αν κανείς σκεφτεί ότι έγινε χωρίς καμία σημαντική βοήθεια από τον ΟΣΕ.
Ώρα για επιβίβαση και επιστροφή.
Σήμερα το Ασπρόχωμα είναι σφραγισμένο. Για αύριο ποιος μπορεί να εγγυηθεί;
Αναχώρηση.
Η επιστροφή γίνεται υποχρεωτικά μέσω του Μηχανοστασίου, καθώς η κύρια γραμμή που διέρχεται δίπλα από αυτό δεν είναι καθαρισμένη. Μετά από μια σύντομη στάση εντός του μηχανοστασίου το τρένο συνεχίζει την πορεία του προς τον σταθμό της Καλαμάτας, τον οποίο και πρόκειται να επισκεφθεί για δεύτερη φορά μέσα στο 2026.
Λίγο πριν το πασάγιο της Αρτέμιδος, το τρένο συναντάει εμπόδιο. Το αγροτικό αυτοκίνητο έχει σταθμεύσει επί του περιτυπώματος της γραμμής.
Μετά από αρκετή ώρα αναμονής το τρένο μπορεί να συνεχίσει την πορεία του προς τον σταθμό.
Κόψιμο κορδέλας.
Είσοδος στην 2η γραμμή, αλλά...
...όχι σε όλο το μήκος της, διότι ο χώρος των γραμμών εδώ και 15 περίπου χρόνια χρησιμοποιείται ως υπαίθριο πάρκινγκ. Έτσι αποφάσισε η ΓΑΙΑΟΣΕ να ξεφορτωθεί από πάνω της το βάρος του σταθμού της Καλαμάτας, χωρίς να αφήσει τον Δήμο και του δημότες παραπονεμένους. Αύριο όμως οι τελευταίοι θα πρέπει να παραδώσουν έστω και προσωρινά τις θέσεις παρκαρίσματος προς όφελος του τρένου. Αλλά έτσι είναι τα πράγματα...
...δεν γίνεται και η πίτα να είναι ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος. Και δη όταν η πίτα είναι ξένη και ο σκύλος πεθαίνει της πείνας.
Σταθμός σχεδόν με τρένο.
Πίσω στο μηχανοστάσιο...
Η μέρα ολοκληρώθηκε με πλήρη επιτυχία και το ΜΑΝ θα επιστρέψει στο υπόστεγο μέχρι αύριο το πρωί, οπότε και θα γίνει το επίσημο δρομολόγιο.
Το ίδιο θα πράξει και η ALCO, της οποίας η συνδρομή ευτυχώς ούτε σήμερα χρειάστηκε.
Η Δ/Η δεν πρόκειται να μπει μέσα χωρίς να δώσει πρώτα ένα σύντομο show.
Αλλαγή γραμμής και ώρα για ύπνο.
51 χρόνια μετά και ακόμα λειτουργεί χωρίς σχεδόν καθόλου συντήρηση. Αυτό και αν είναι θαύμα!
Το χαρακτηριστικό ντουμάνι με την ηχητική συνοδεία των στροφών που ανεβαίνουν δυστυχώς δεν μπορεί να περιγραφεί μέσα από την φωτογραφία.
Η ALCO μόλις άλλαξε γραμμή και αφού περάσει δίπλα από τα κουφάρια των Δ/Υ Mitsubishi κατευθύνεται και αυτή στο υπόστεγο.
Κάπου εδώ αναχωρώ και εγώ από το μηχανοστάσιο, το οποίο τους τελευταίους μήνες τείνει να μετεξελιχθεί σε «αυλή των θαυμάτων».
---
Επόμενη στάση το Διαβολίτσι, στον σταθμό του οποίου έχουν συγκεντρωθεί τα μέλη της ΕΛΛΕΤ μετά την ολοκλήρωση της πεζοπορίας τους από τον σταθμό του Δεσύλλα. Μετά από κάποιες προπαρασκευαστικές δηλώσεις για την μέρα που πρόκειται να ακολουθήσει, ο κόσμος αναχωρεί και τώρα που ο σταθμός είναι και πάλι ήσυχος, εγώ μένω πίσω για κάποιες φωτογραφίες.
Απογευματινός καφές στον σταθμό πριν την επιστροφή στην Αθήνα.
Υποκατάστατο μικρής κλίμακας.
Η πρόσοψη του σταθμού από την πλευρά των γραμμών. Ο σταθμός παραμένει περιποιημένος τόσο εξωτερικά, όσο και εντός.
Μπορεί να μην έχουμε τρένα, αλλά από καφέ δεν πρέπει να έχω κανένα παράπονο! Έχουμε και μάλιστα μπόλικο.
Το πλάνο της ελληνοελβετικής πρωτοβουλίας για τον σιδηρόδρομο προβλέπει το Διαβολίτσι ως τον τερματικό σταθμό του ενός από τους δύο κλάδους γραμμής, οι οποίοι επιδιώκεται να λειτουργήσουν και πάλι εντός της Μεσσηνίας.
Το έγραψα και πιο πάνω: η τυχόν επαναλειτουργία του τρένου στην Πελοπόννησο γενικότερα και στην Μεσσηνία ειδικότερα μόνο απλή υπόθεση δεν πρόκειται να είναι. Η σημερινή μέρα γεννά ελπίδες, όμως το κόστος, το ρίσκο, οι ευθύνες, η οργάνωση και η διαχείριση παραμένουν σταθερές μεταβλητές σε μια περίπλοκη εξίσωση, ειδικά όταν σε αυτή οι εμπλεκόμενοι είναι πολλοί, με αρκετούς να είναι παντελώς απρόθυμοι να πράξουν το οτιδήποτε (ναι, για τον ΟΣΕ και την Hellenic Train μιλάω). Μένει να δούμε τι μέλλει γενέσθαι τους επόμενους μήνες για να υπάρξει σαφέστερη εικόνα.
Πολύ θα ήθελα να κάτσω και την επομένη, όμως το πρόγραμμα επιβάλλει επιστροφή στην Αθήνα, οπότε παίρνω απρόθυμα τον δρόμο της επιστροφής...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
* Οι φωτογραφίες έχουν ληφθεί στις 06/06/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου